Zamojski "Społeczniak" najlepszą szkołą na Zamojszczyźnie. Jak poszło innym liceom w regionie?

Jestem osobą autystyczną, mam 25 lat. Kiedy byłem uczniem społecznego liceum, na lekcjach języka polskiego słyszałem ze strony mojej wychowawczyni Pani Bożeny Dąbrowskiej, że jestem bezczelny dlatego, że nie patrzę się w oczy. Wielokrotnie byłem przez nią określany jako wygłaskany, rozpieszczony, leniwy, nierozumny. Nauczycielka często rozmawiała na mój temat z klasą w trzeciej osobie, nastawiając na mnie innych uczniów, doprowadzając tym sposobem do tego, że bardzo zamknąłem się w sobie i byłem odizolowany od rówieśników, mówiła mi żebym poszedł do przedszkola, że współczuje mojej mamie, pisała moje błędne odpowiedzi na tablicy, waliła pięściami w biurko i krzyczała na mnie. Pani Bożena wielokrotnie mówiła mi, że nie zdam matury, wypowiadam się jak prostak, że wywalą mnie ze szkoły i nie nadaję się do pracy fizycznej. Mimo to ze wszystkich matur, które zdawałem uzyskałem dobre wyniki. Uważam, że gdyby nie mój stan psychiczny do którego doprowadziły mnie państwa metody edukacji zdałbym matury znacznie lepiej. Wyżej wymieniona nauczycielka słynęła z tego, że w każdej klasie znajdowała ofiarę, nad którą się znęcała. Na cel wybierała zwykle osoby z rozbitych rodzin, zamknięte w sobie, samotne. Kiedy powiedziałem o sytuacjach które opisałem wicedyrektorowi, ten stwierdził, że powinienem wziąć się do roboty, a nie siedzieć i użalać się nad sobą, że jest mi w życiu źle. W trzeciej klasie liceum miałem bardzo wyraźne objawy depresji do której doprowadziło mnie poniżanie ze strony nauczyciela i odizolowanie od klasy. Nie byłem w stanie się uczyć, bardzo cierpiałem, mimo to, żaden z nauczycieli mi nie pomógł, zamiast tego doświadczałem poniżania również ze strony innego nauczyciela. W przypadku Pani Sulewskiej nauczyciel nie tylko nie reagował na to, że klasa mi dokucza, ale wręcz cieszył się z tego dlatego, że będąc w depresji nie byłem w stanie się uczyć i denerwowałem tym nauczyciela. Szkołę społeczną skończyłem z bardzo silną chorobą nerwową i depresją, na studiach otrzymałem skierowanie do szpitala psychiatrycznego i do dzisiaj muszę przyjmować leki psychotropowe.

Pewnie jak do społecznej chodzą dzieci osób zamożnych to stać ich na posyłanie dzieci na korki do prof. w Lublinie, Warszawie itp. w Zamościu też korki prywatnie. Nie dość, że bulą za szkołę to jeszcze za korki to chore.

....I CO TO OZNACZA??? Wiadomo ze do społeczniaka idą najlepsi uczniowie i cokolwiek zamożni, zakuwają, mają wyniki ....owszem potem studia i też dobre oceny i w czołówce studentów ....a potem trudności z dostępem do pracy ..kilka ośrodków w Polsce typu Wawa Kraków ...zarobki nie powalają...w pracy oczekują wyników...robić....robić....nikt nie chwali, nikt nie klaszcze "jesteś najlepszy " (do tego są przyzwyczajeni dobrzy uczniowie) i nie wynagradza tak jakby się oczekiwało ....i zjawia się.... poczucie beznadziejności tej prozy życia, rezygnacja z ambicji - nie ma sensu, ..... depresja,