„Zabiłem chłopa obok” – mówił Jan H., dostał 12 lat. Sąd: Wyższa kara byłaby „ukrytym dożywociem”

Na ogłoszeniu wyroku nie stawił się nikt poza naszą dziennikarką. Ława oskarżonych, miejsca dla prokuratora oraz rodziny ofiary były puste. Mimo braku stron, przewodnicząca składu sędziowskiego SSO Aneta Świdzińska-Kozieł odczytała wyrok:

– Sąd oskarżonego Jana H. uznaje za winnego dokonania zarzuconego mu czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 148 par. 1 k.k., i za to na podstawie tego przepisu skazuje go na karę 12 lat pozbawienia wolności.

Na poczet orzeczonej kary sąd zaliczył Janowi H. okres tymczasowego aresztowania, w którym przebywa od marca 2024 roku. Dodatkowo musi zapłacić zadośćuczynienie córkom zmarłego: 100 tys. zł dla jednej z nich oraz 50 tys. zł dla drugiej. Sąd zasądził także od oskarżonego na rzecz obu oskarżycielek posiłkowych kwoty po 7601,40 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego – czyli musi zwrócić im za wynajęcie prawnika. Jednocześnie, biorąc pod uwagę sytuację zdrowotną i majątkową Jana H., sąd zwolnił go od ponoszenia pozostałych kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa. Sąd nakazał również przepadek narzędzia zbrodni – noża o 15-centymetrowym ostrzu. Wyrok nie jest prawomocny.

O szczegółach tej sprawy pisaliśmy w artykule: „Tajemnicę zabiorę ze sobą do grobu”. Koniec procesu o zabójstwo w Lisznie

Pijaństwo nie uniewinnia

W ustnym uzasadnieniu wyroku sędzia Marek Woliński podkreślił, że dowody w sprawie są jednoznaczne, na co wskazywały przede wszystkim ślady na ubraniu i butach Jana H. Sąd dysponuje także dowodem w postaci wyskrobin spod paznokci zamordowanego mężczyzny, gdzie znaleziono materiał genetyczny pasujący do wymazu policzkowego oskarżonego 61-latka. 

Co więcej, z zeznań świadków wynika, że oskarżony przebywał w domu Witolda P. w południe 3 marca 2024 roku oraz następnego dnia rano. 4 marca 2024 roku, kilka godzin przed tym, zanim 78-latek został znaleziony martwy, Jan H. rozmawiał z kilkoma sąsiadami, którym przyznał się do zabójstwa. Początkowo jednak nie do końca wiedział kogo zabił.

– Pan H. cały czas mówi, że zabił człowieka. Nie identyfikował kogo. Mówił nawet, że zabił męża innej kobiety, myląc osoby. W zeznaniach jednego świadka zapis rozmowy, w której pan H. mówił: „zabiłem chłopa obok”. Świadek, po dopytaniu, kto mieszkał naprzeciwko, jednoznacznie wskazał, że mieszkał tam pan P. Cały krąg dowodowy jednoznacznie wskazuje na to, że Jan H. dokonał zarzucanego mu czynu i działał z zamiarem bezpośrednim – argumentował sędzia Marek Woliński.

Sąd odniósł się również do kluczowej kwestii poczytalności oskarżonego. Choć biegli stwierdzili u niego zaburzenia świadomości w typie majaczenia, stan ten nie stał się dla Jana H. taryfą ulgową. 

– Zachodzą tutaj okoliczności z art. 31 par. 3 k.k., które wyłączają stosowanie przepisów o niepoczytalności. Jan H. był w ciągu alkoholowym, a stan, w którym się znajdował, mógł i powinien był przewidzieć. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że dobrowolne wprawienie się w stan nietrzeźwości nie pozwala na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Dlatego proces był prowadzony tak, jakby oskarżony był osobą w pełni poczytalną – wyjaśniał SSR del. Woliński. 

Działanie pod wpływem alkoholu, jak i wcześniejsza karalność Jana H. działały na niekorzyść Lisznianina.

PRZECZYTAJ TEŻ: Tiry rozjeżdżają nam drogi powiatowe! Najgorzej jest w gminach Sułów, Radecznica, Komarów-Osada i Miączyn

Ukryte dożywocie

Podczas swoich mów końcowych sprzed dwóch tygodni zarówno prokurator Mateusz Malecki, jak i adwokatka Marta Palacz-Miłecka, reprezentująca córki oraz żonę Witolda P., domagali się dla oskarżonego kary 20 lat pozbawienia wolności. Podczas uzasadniania wyroku sąd uznał jednak tę propozycję za rażąco surową, biorąc pod uwagę zły stan zdrowia 61-latka. Jan H. choruje na cukrzycę i niedawno przeszedł amputację nogi.

 – Taka kara nie spełni celów resocjalizacji chociażby ze względu na wiek oskarżonego. Doprowadziłaby do całkowitej izolacji i byłaby takim „ukrytym dożywociem” – powiedział sędzia Marek Woliński.

W ocenie sądu kara 12 lat pozbawienia wolności spełnia wszystkie przesłanki, zarówno z uwagi na prewencję generalną, jak i indywidualną. 

– Sąd miał tu na uwadze bardzo wysoki stopień społecznej  szkodliwości tego czynu – podkreślał sędzia. 

Lubelski sąd nie orzekł także środka zabezpieczającego, o który wnosił prokurator. Mateusz Malecki chciał, by oskarżony po odbyciu kary więzienia trafił na terapię w zakładzie zamkniętym. Swój wniosek oparł na opinii biegłych, którzy wskazali, że zaburzenia osobowości i alkoholizm Jana H. stwarzają wysokie ryzyko ponownego popełnienia zbrodni. 

– Leczenie może być prowadzone w warunkach izolacji penitencjarnej, w systemie terapeutycznym w zakładzie karnym – przedstawił stanowisko sądu SSR Woliński.

PRZECZYTAJ: Lubelskie: Tragiczne odkrycie na łąkach. Roztopy odsłoniły ciało kobiety

Spór o bliskość rodziny

Ważnym elementem wyroku było tzw. miarkowanie zadośćuczynienia, czyli dostosowanie żądanych kwot do rzeczywistej siły więzi łączących córki ze zmarłym ojcem. Pełnomocniczka rodziny domagała się łącznie pół miliona złotych: po 200 tys. zł dla jednej z córek oraz dla żony zamordowanego, a także 100 tys. zł dla drugiej córki. Sąd jednak znacząco te kwoty obniżył, a w przypadku żony Witolda P. całkowicie oddalił wniosek, ponieważ zmarła ona w trakcie trwania postępowania.

Decydujące okazały się dowody przedstawione przez adw. Martę Palacz-Miłecką: wspólne zdjęcia, kartki okolicznościowe i billingi telefoniczne, które zadały kłam twierdzeniom oskarżonego o braku kontaktu jednej z córek z ojcem. – Z przedstawionych dowodów wynika, że regularnie zajmowała się ojcem i pomagała mu w sprawach życia codziennego. Dlatego sąd uznał, że kwotą adekwatną do poniesionej straty będzie 100 tys. zł – uzasadniał sędzia Marek Woliński.

W przypadku drugiej z córek sąd także zdecydował o przyznaniu niższej kwoty – 50 tys. zł. Sędziowie wskazali, że choć więź emocjonalna istniała, to realne relacje były trudniejsze i rzadsze ze względu na jej wieloletnią emigrację. 

– Wynika to z faktu, że od prawie 30 lat przebywała ona za granicą, co w naturalny sposób osłabiło codzienną bliskość – tłumaczył sędzia Woliński.