Chcą zakazać spowiadania dzieci. Niektórzy posłowie są na TAK

Fragment książki Charlesa Chiniquy "Ksiądz, kobieta i konfesjonał". "I końcu nadszedł moment, którego tak bardzo się obawiałem. Uklęknąłem po raz pierwszy u boku mego spowiednika. Całe moje ciało drżało. Zarecytowałem modlitwę wstępną do spowiedzi, nie wiedząc prawie w ogóle, co powiedziałem. Tak bardzo byłem przerażony. Pouczenie, które dano nam przed spowiedzią, przekonało nas, że kapłan był prawdziwym reprezentantem, ba, niemalże personifikacją Jezusa Chrystusa. Efektem tego było to, że wierzyłem, iż moim największym grzechem było drwienie z księdza i, jak to mi powiedziano, właściwym było wyznać najpierw największe grzechy. Zacząłem więc tak: „Ojcze, oskarżam siebie o drwienie z księdza!”. Z trudem wydusiłem z siebie te słowa: „drwienie z księdza”, kiedy ten udawany reprezentant pokornego Jezusa obrócił się w moją stronę i patrząc w moją twarz w celu lepszego poznania mnie, spytał nagle: „Z którego księdza drwiłeś, mój chłopcze?”. Wylałbym raczej wybrać obcięcie mego języka niż powiedzenie mu w twarz, kto nim był." (...) "Kiedy wyznałem wszystkie moje grzechy, które udało się zapamiętać, ksiądz zaczął zadawać mi najdziwniejsze pytania odnośnie spraw, co do których moje pióro musi zachować milczenie… Odpowiedziałem: „Ojcze, nie rozumiem, o co mnie pytacie”. „Pytam ciebie“ — odpowiedział — „o grzechy spowodowane złamaniem szóstego przykazania Bożego”. W Biblii to siódme przykazanie. „Zrób całą spowiedź, mój mały chłopcze, ponieważ pójdziesz do piekła, jeśli z twej winy pominiesz jakąkolwiek rzecz.” Wskutek tego przeciągnął moje myśli w rejony nieprawości, które, dzięki Bogu, były dla mnie dotychczas zupełnie nieznane. Odpowiedziałem mu ponownie: „Nie rozumiem was” oraz „nigdy nie robiłem takich podłych rzeczy”. Wtedy umiejętnie przechodząc do jakichś drugorzędnych spraw, zaraz figlarnie i przebiegle wrócił do swego ulubionego tematu, a mianowicie do grzechów wyuzdania. Jego pytania były tak nieczyste, że zaczerwieniłem się i poczułem mdłości, niesmak i wstyd. Niejeden raz bardzo czegoś żałowałem, kiedy znalazłem się w grupie złych chłopców, ale żaden z nich nie zgorszył mojego poczucia moralności tak bardzo, jak zrobił to ksiądz. Żaden z nich i nigdy nie zbliżył się do cienia rzeczy, z których ten człowiek zdarł zasłonę i które położył przed oczami mojej duszy. Na próżno mówiłem mu, że nie byłem winny tych rzeczy i, że nawet nie rozumiałem, o co mnie pytał, ale on nie mógł mi odpuścić. Jak sęp pochylony nad rozszarpywaniem biednego, bezbronnego ptaka, który wpadł w jego szpony, tak okrutny ksiądz wydawał się być zdeterminowany bezczeszczeniem i rujnowaniem mego serca."