Zamość: Rozmowa z Jerzym Tyburskim, artystą, dyrektorem BWA

Założę się, że nie wie Pan, kiedy i jak te 35 lat zleciało... Jak zaczęła się Pana przygoda ze sztuką?

– Czułem to podskórnie już w przedszkolu. Kończyłem laurki kolegów, bo najlepiej mi szło rysowanie. A potem się strasznie śpieszyłem z malowaniem po studiach, bo podczas studiów wróżka wywróżyła mi, że będę żył tylko 42 lata (śmiech). Więc byłem i jestem bardzo pracowity, mimo przeciwności losu.

Jakie malarstwo Pan uprawia?

– Wciąż jest to malarstwo figuratywne o tradycyjnych korzeniach, przedstawiające, po trosze surrealistyczne. W charakterze szeroko rozumianego realizmu magicznego.

Gdzie szuka Pan inspiracji?

– Inspiracje to zwykłe życie, a także życie wewnętrzne i wyobraźnia. Pamiętam jako dziecko, gdy patrzyłem na pejzaż czy na rzecz, to wyobrażałem sobie coś innego. Bawiłem się w wyobraźni obrazami. Często mój obraz to zaskakujące połączenie sprzecznych symboli.

W latach 80. był Pan jednym z uczestnikiem wyprawy rowerowej po wschodnich krańcach ówczesnego województwa zamojskiego, do której powrócił Adam Kulik w swojej najnowszej publikacji „Nostalgia Wschodu. Śladami Unitów”. Jak Pan ją zapamiętał? Czy wśród prac, które znalazły się na wystawie jubileuszowej „Mój teatr”, znalazły się nawiązania do wspomnianej wyprawy?

– To były piękne wyprawy. Wymagające kondycji i zdrowia. Ale byliśmy młodzi. Podróżowaliśmy z Adamem Kulikiem, Henrykiem Szkutnikiem i nieżyjącym już Markiem Terleckim. Podczas jednej z wypraw dojechaliśmy z Adamem na rowerach aż do Ustrzyk Dolnych. Czasem szkicowałem odwiedzane drewniane cerkiewki. Charakter tych rysunków widoczny jest w moich martwych naturach, pierwotnych szkicach do obrazów. Ale to obrazy tzw. wewnętrzne.

Jak dobierał Pan swoje obrazy na wystawę podsumowującą 35-lecie pracy twórczej?

– Na wystawie pokazuję też pierwsze szkice, rysunki z wizerunkami moich córek i bliskich. Ale skupiłem się głównie na ostatnich, najnowszych obrazach, które można podzielić na dwa nurty – groteskowy i liryczny.

Gdzie poza Zamościem można oglądać Pana dzieła?

– Mam stałą współpracę z Domem Aukcyjnym Agra Art w Warszawie. Biorę udział w aukcjach „Sztuka wyobraźni”. Współpracuję też z prywatną Galerią „Raven” w Krakowie.

Czego, oprócz weny twórczej, można Panu życzyć?

– Czego życzyć? Przede wszystkim zdrowia. Zbyt szalone tempo wyczerpuje. Być łaskawym dla siebie. Nie muszę niczego udowadniać i starać się być zauważonym. Nie mniej niż gwiazdy i drzewa mam prawo być tutaj. Być w pokoju z Bogiem.

• NIE PRZEGAP: „Mój Teatr” w BWA Zamość. Jerzy Tyburski podsumowuje 35 lat pracy twórczej