Szczęście każdy nosi w sobie. Jubileusz 60-lecia szkoły podstawowej nr 1 w Hrubieszowie

Rankiem 19 września tłum uczniów i nauczycieli przeszedł ulicami Hrubieszowa do kościoła pw. Ducha Świętego. Było gwarno, kolorowo. Jak na pielgrzymce. Ktoś niósł sztandar, ktoś plecak, a ktoś po prostu ręce w kieszeniach. Msza w intencji szkoły rozpoczęła obchody.

Dyrektor Edyta Kucharska powtarzała potem: – Szkoła to nie mury. Szkoła to ludzie.

Serce Hrubieszowa

Sala gimnastyczna, przystrojona balonami i chorągiewkami, była pełna. Z jednej strony uczniowie, z drugiej absolwenci, pośrodku nauczyciele. W pierwszym rzędzie goście oficjalni. Kiedy burmistrz Marta Majewska, która objęła jubileusz honorowym patronatem, zabierała głos, mówiła: – „Jedynka” to serce Hrubieszowa.

PRZECZYTAJ: Powiat hrubieszowski: 4 tysiące złotych mandatu za recydywę na drodze

I trudno było nie uwierzyć. Bo sześćdziesiąt lat w tym miejscu to nie tylko historia szkoły. To także historia miasta.

Na scenie najpierw dzieci. Recytacje, piosenki, polonez zatańczony przez uczniów i absolwentów. W tle pamięć o długich przygotowaniach, które prowadzili m.in. absolwent Łukasz Mielniczuk i emerytowane nauczycielki: Teresa Kraszkiewicz, Barbara Mielniczuk i Ewa Tymecka. To ich praca za kulisami pozwoliła, by podczas uroczystości występ nabrał pełnego blasku. A kiedy Reginald Kawalec, absolwent, zaśpiewał, wielu ściskało chusteczki w dłoniach.

PRZECZYTAJ TEŻ: 

Historia szkoły zaczęła się w 1926 roku, ale to rok 1965 wyznaczył nowy rozdział. Przeniesienie do nowego budynku przy ulicy Listopadowej. Wtedy, w ramach programu „Tysiąc szkół na Tysiąclecie Państwa Polskiego”, powstała „tysiąclatka” imienia Bolesława Prusa. To właśnie jego słowa, „Szczęście każdy nosi w sobie”, pojawiły się teraz na jubileuszowym banerze przed szkołą. Czy uczniowie je czytają? Może tak, może nie. Ale cytat został. Jak talizman.

Ze szkoły wyszli piłkarze, archeolodzy, marynarze i wokaliści. – Ogromną część mojego dzieciństwa spędziłem na boiskach Jedynki – wspominał Tomasz Kiełbowicz, wielokrotny mistrz Polski z Legią Warszawa.

Kapitan marynarki Michał Giergiel, dziś dowódca ORP Lublin, stwierdził:  – Życzę „Jedynce”, aby nadal wychowywała ludzi odważnych i ambitnych. Po marynarsku – stopy wody pod kilem i pomyślnych wiatrów!

Ale lista znanych absolwentów jest dłuższa. Z tej szkoły wyszła Edyta Komza, aktorka Narodowego Teatru Edukacji, znana z ról teatralnych i telewizyjnych. Piotr Kitliński, mistrz Polski w biegu na 1500 metrów i trener, dziś kieruje Maratonem Lubelskim. Konrad Kulczyński współtworzył zespół „Shantel”, którego przeboje rozbrzmiewały w całej Polsce. Przemysław Kleczkowski został wokalistą jazzowym i wykładowcą, a Marek Poznański – archeologiem i posłem na Sejm RP. Jest też Piotr Wielosz-Hałasa, drużynowy mistrz świata w modelarstwie lotniczym. Różne drogi, różne pasje, ale jedno wspólne miejsce startu – „Jedynka”. To oni są dowodem, że szkoła to nie tylko lekcje, ale trampolina do świata.

PRZECZYTAJ: Hrubieszów zbierał na rehabilitację Jolanty Krosman. Gwiazdy, muzyka i wielkie serca

A dziś? Dziś „Jedynka” to również projekty i inicjatywy, które budują nowoczesny wizerunek szkoły. Uczniowie rozwijają swoje pasje w ramach programu Erasmus+. Szkoła korzysta z programu „Laboratoria Przyszłości”, wyposażając sale w nowoczesne pomoce dydaktyczne. Bierze udział w projektach ekologicznych, powstała nowa pracownia biologiczna. Co roku odbywają się też biegi przełajowe poświęcone bohaterom września 1939 roku, które łączą sport z pamięcią historyczną. Obok lekcji matematyki i języka polskiego uczniowie uczą się więc również odpowiedzialności za środowisko i szacunku dla przeszłości.

Spotkanie pokoleń

W jubileuszowej gazetce najmłodsi uczniowie pisali o swojej szkole wiersze. Drugoklasistka Kornelia Kozdroń zakończyła swój krótko: „Szkoła nr 1 jest najlepsza na świecie”. Ósmoklasista Kornel Tor pisał: „Bo szkoła to więcej niż tylko mury, to śmiech na przerwach, żarty bez chmury”. Dzieci są szczere…

Na koniec wszyscy spotkali się przy torcie. Absolwenci patrzyli na siebie z uśmiechem: „A pamiętasz?” – powtarzało się w kółko. I to było najważniejsze. Że w jednej chwili spotkały się pokolenia.

„Jedynka” to dziś nowoczesna szkoła, a jednocześnie wspólnota, do której chce się wracać. Jak do domu rodzinnego.

***

Na placu szkolnym stoją dwa dęby. Jeszcze młode. Ale kiedy za kolejne 60 lat ktoś zapyta: „co to za drzewa?”, odpowiedź będzie prosta: to historia szkoły, która nie starzeje się nigdy.