upa

Zbrodnie nacjonalistów ukraińskich na terenie gminy Lubycza Królewska, losy mieszkańców Huty Lubyckiej oraz próby ochrony ludności cywilnej będą głównymi tematami konferencji naukowej, która odbędzie się 25 lipca w Lubyczy Królewskiej. Wydarzenie, nad którym patronat medialny sprawuje „Kronika Tygodnia”, zgromadzi historyków i regionalistów, którzy przedstawią wyniki badań opartych na źródłach archiwalnych oraz niepublikowane dotąd materiały dotyczące dramatycznych wydarzeń z lat II wojny światowej i pierwszych lat powojennych.

Zbrodnie, za którymi stała UPA, wspierana często przez miejscowych chłopów ukraińskich, przerażały nawet Niemców. Polaków zabijano kosami i siekierami, przerzynano piłami, palono żywcem. Nikogo nie oszczędzano. Do tej pory zdecydowana większość ofiar nie została po chrześcijańsku pogrzebana. Ich kości wciąż spoczywają w dołach śmierci.

To było apogeum rzezi. 11 lipca 1943 r. Ukraińska Powstańcza Armia (UPA), wspierana przez chłopów ukraińskich zwanych siekiernikami, zaatakowała jednocześnie 99 polskich miejscowości w województwie wołyńskim, w tym podczas mszy świętych w czterech kościołach oraz w kaplicy. Ten dzień przeszedł do historii jako „krwawa niedziela”.

W piątek (19 czerwca) prezydent RP Karol Nawrocki ogłosił, że zdecydował o odebraniu Orderu Orła Białego Wołodymyrowi Zełenskiemu, który został mu przyznany w 2023 r. przez ówczesnego prezydenta Andrzeja Dudę. To konsekwencja nadania przez Zełenskiego imienia „Bohaterów UPA” ukraińskiej jednostce wojskowej.

Choć Sejm RP ustanowił 11 lipca Narodowym Dniem Pamięci o Polakach – Ofiarach Ludobójstwa dokonanego przez OUN-UPA, władze Białej Podlaskiej nie planują żadnych miejskich uroczystości z tej okazji. W odpowiedzi na petycję mieszkańca urzędnicy tłumaczą, że upamiętniają jedynie wydarzenia ściśle związane z historią miasta.

Do pierwszego masowego mordu w województwie wołyńskim doszło 9 lutego 1943 r. w polskiej kolonii Parośla w powiecie sarneńskim. Oddział UPA Hryhorija Perehijniaka („Dowbeszki-Korobki”), udając sowieckich partyzantów, zamordował ponad 170 Polaków. Zarąbano ich siekierami i zakłuto nożami.

Dzięki staraniom wójta gminy Telatyn Dariusza Kozłowskiego już niedługo kolejne miejsca pamięci na terenie gminy zostaną odnowione. To pomnik w Łachowcach i grób w Nowosiółkach.

Jest projekt, pozytywna opinia Instytutu Pamięci Narodowej w sprawie zaproponowanej inskrypcji i określona lokalizacja tablicy na terenie cmentarza wojennego w Bereściu. Ale tablicy poświęconej zamordowanej 78. lat temu przez Ukraińców pięcioosobowej rodzinie Kozłowskich spod Grabowca jak nie było, tak nie ma. Skąd ta opieszałość?

Prokuratura odmówiła wszczęcia śledztwa w sprawie wykonania piosenki „Czerwona kalina” przez polską i ukraińską młodzież w Zamojskim Domu Kultury, nie doszukując się w prezentacji znamion czynu zabronionego. Wszczęcia śledztwa domagali się zamojscy Wołyniacy podnosząc, że utwór jest hymnem UPA. Na razie nie wiadomo, czy stowarzyszenie złoży zażalenie na postanowienie śledczych.

Wójt Agnieszka Skubis-Rafalska i wicewojewoda lubelski Robert Gmitruczuk uczcili pamięć siostry Wandy Longiny Trudzińskiej i jej wychowanków, którzy przed laty zginęli z rąk ukraińskich nacjonalistów.

„Czerwona kalina” to hymn Ukraińskiej Powstańczej Armii i nawet po modyfikacji pieśń ta nie powinna być wykonywana publicznie w Polsce, bo promuje faszystowską ideologię, jaką jest banderyzm. Tak uważają zamojscy Wołyniacy, którzy 13 kwietnia złożyli do prokuratury zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez pracowników Zamojskiego Domu Kultury.

Radnych nie przekonały argumenty inicjatorów budowy.

Czy w okolicy zamojskiej Rotundy zostanie wzniesiony pomnik dedykowany sprawiedliwym Ukraińcom?

Bezcenne znalezisko znajdowało się na strychu przeznaczonego do rozbiórki domu.

Rodzina, znajomi, przyjaciele, a także przedstawiciele środowisk kresowych i innych stowarzyszeń i mieszkańcy Zamościa pożegnali szefową zamojskich Wołyniaków Janinę Kalinowską. Kazanie podczas mszy pogrzebowej w zamojskim kościele garnizonowym św. Jana Bożego wygłosił ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski.