zamojszczyzna

Zabawa do upadłego, ucztowanie aż do kresu wytrzymałości, morze alkoholu i słodkości rozpływające się w ustach. Nasi przodkowie podczas zapustów potrafili się zabawić na potęgę! To szaleństwo sięgało zenitu zwłaszcza w ostatnim tygodniu karnawału.

Krzyże, "frasobki" i przeróżne "święte" figury stawiano w miejscach, które uznawano za szczególnie ważne lub niebezpieczne. Tak było w całej Polsce. Osobliwością naszego regionu są jednak liczne przedstawienia św. Jana Nepomucena. Cieszył się on w Ordynacji Zamojskiej szczególną popularnością.

W lokalnej polityce brakuje świeżej krwi, a wyborcy gustują w postaciach "opatrzonych", a nie kompetentnych – uważają niektórzy. Inni mieszkańcy naszego regionu twierdzą, że ostatni pomysł Jarosława Kaczyńskiego ma na celu "jedynie" przejęcie władzy przez PiS, także nad samorządami. O co chodzi? O zapowiadaną dwukadencyjność prezydentów, burmistrzów i wójtów.

Zabór rosyjski był miejscem, gdzie większości mieszkańców żyło się trudno. Tak działo się także w XIX-wiecznej Guberni Lubelskiej. Jednak niektórzy zamojscy włościanie nie poddawali się ogólnemu, narzuconemu przez Rosjan marazmowi. Ich światły przykład został zauważony.

W powiatach biłgorajskim i zamojskim wzrost zachorowań na grypę i infekcje grypopodobne jest czterokrotnie wyższy niż przed rokiem

"Przyjechali młodzi S. z sąsiedztwa, Kazio i Władzio. Ojczuś bardzo się przyjaźni z ich ojcem, a Kazia ogromnie lubi (...). Przy zamkniętych drzwiach rozmawiali. Przyłożyłam ucho do klamki i słyszałam jak ojczuś wołał, ale takim głosem jakby naprawdę płakał: Dzieci, na miłość Boską, co wy robicie, porywacie się z motyką na słońce" – czytamy we wspomnieniach Pauliny ze Stamirowskich Konarzewskiej (pod datą 20 stycznia 1863 r.). "A Kazio S. mówił też jakimś dziwnym głosem: Panie kochany, my zwyciężymy".

Opinii na temat wprowadzanej właśnie reformy oświaty jest wiele. Nie bez powodu. Stajemy właśnie przed wielką, edukacyjną niewiadomą.

"Tak długo pragnęłam mieć jakąś męską pracę. Zawsze mnie to interesowało" – czytamy w liście od czytelniczki opublikowanym w 1950 r. na łamach "Przyjaciółki". "Tatuś mój jest stolarzem i w czasie okupacji pomagałam mu w warsztacie. Po wyzwoleniu pracowałam w różnych zawodach, lecz w żadnym nie znalazłam zadowolenia, bo przecież pracować trzeba z chęcią". Kobieta została jednak przyjęta do pracy w jednym z Państwowych Gospodarstw Rolniczych (PGR). Tam zaoferowano jej posadę traktorzystki. Spotkało ją wielkie szczęście!

Na głośnej już liście, którą można znaleźć na stronie internetowej www.misiewicze.pl znalazło się także kilka nazwisk z Zamojszczyzny. Mają to być osoby, które jak tłumaczą działacze partii "Nowoczesna" wypłynęły na lukratywne stanowiska na fali "PiS-owskiego kolesiostwa i nepotyzmu".

"Wizjoner na strychu" Bogdana Nowaka to historia, której nie sposób przeczytać jednym tchem. Zbyt wiele w niej emocji. Tak – właśnie emocji, choć wydaje mi się, że nie one miały stanowić istotę tej publikacji. Podtytuł o treści "Zamojszczyzna w pierwszej połowie XX wieku" zaprasza bowiem czytelnika w czasy i miejsca różne. Pełne historii "niezwykłych, fascynujących, przerażających, inspirujących, pięknych, niejednoznacznych...", jak wylicza autor w tekście wprowadzającym czytelnika w klimat dziejów, których za stron parę stanie się świadkiem i uczestnikiem.

Zespół Pieśni i Tańca "Zamojszczyzna" ogłosił nabór dzieci (klasy I-III szkoły podstawowej) do grupy początkującej.

"A więc wojna. Z dniem dzisiejszym wszystkie sprawy i zagadnienia schodzą na dalszy plan. Całe życie publiczne i prywatne przestawiamy na inne tory. Weszliśmy w stan wojny. Cały wysiłek narodu musi iść w jednym kierunku. Wszyscy jesteśmy żołnierzami. Musimy myśleć tylko o jednym – walka aż do zwycięstwa"– tak brzmiał komunikat, który 1 września 1939 r. usłyszeli słuchacze Polskiego Radia.