Swojskie klimaty (FELIETON OKOŁOSPORTOWY)

           Mówią niektórzy, że wczorajsza gazeta jest tylko reliktem przeszłości. Że informacje sprzed tygodnia nadają się wyłącznie do działów historycznych. Że wszystko, co wydarzyło się w sobotę, w poniedziałek trzeba już odłożyć ad acta. Być może, bo tempo naszego poistniewania faktycznie szaleńcze. Siedząc sobie z aparatem i notesem za meczową bramką, zastanawiam się czasem, czy faktycznie rzeczy i historie światowe mają większą wartość od tych swojskich, naszych. Czy fenomenalna bramka Aritza Aduriza jest ważniejsza od gola 17-letniego Bruna Wacławka? Czy serca kibiców na Camp Nou biją głośniej od tych na stadionie leśnym w Majdanie Starym? Spotykam się od czasu do czasu ze stwierdzeniem, że to tylko szósta liga, że to tylko juniorzy młodsi albo wioskowe granie. Mówiąc inaczej, że nie ma się czym podniecać. Że wielki sport jest gdzieś wiele kilometrów stąd, a piłka z prawdziwego zdarzenia przestała zaglądać do Polski przed wieloma laty. Idąc tym tokiem rozumowania, należałoby jednak machnąć ręką na Bukową Górę i pędzić ile sił na Kilimandżaro. Albo kręcić z politowaniem głową na widok krasnobrodzkiej kapliczki "na wodzie" i gnać obejrzeć katedrę Notre-Dame. A przecież dla wielu z nas więcej wartości jest w tym, co nam bliższe. Mimo tego, że nie zawsze piękniejsze. "Żyjemy dłużej, ale mniej dokładnie i krótszymi zdaniami. Podróżujemy szybciej, częściej, dalej, choć zamiast wspomnień przywozimy slajdy" – wymyśliła mądrze Szymborska. Doceniajmy więc to, co mamy blisko. Choćby nie było pozbawione wad i nie dyskutował o tym cały świat. A na anonimowe komentarze nigdy nie odpowiadam. Za to zawsze można napisać na [email protected]. Wówczas chętnie się odniosę do wątpliwości czy uwag.